Τσιγάρο και Ναρκωτικά στα σχολεία: Ας μιλήσουμε αλήθειες και έξω από τα δόντια (upd)

Ε-Εκπαίδευση

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζει σύσσωμη η κοινωνία, της πολιτικής ηγεσίας προεξάρχουσας. Η αδιαφορία της να δει το πρόβλημα και η διαρκής προσπάθεια να κρύψει τα «σκατά» της κάτω από το χαλί της υποτιθέμενης άγνοιας του προβλήματος χτυπάει πλέον κόκκινο.

Στην εκπαίδευση από τις σχολές ακόμη της αρχαιότητας ίσχυε και ισχύει η βασική αρχή επίλυσης ενός προβλήματος: «Το εξετάζεις, συγκεντρώνεις και αξιολογείς τα επιμέρους στοιχεία του και στην συνέχεια αφού λάβεις υπόψη σου τις βασικές αρχές που το διέπουν προχωράς στην λύση του».

Κάθε πρόβλημα, είναι πρόβλημα εφόσον αυτό γίνει παραδεκτό, άλλως είναι αόρατο και δεν υπάρχει, εκτός από την  περίπτωση που το αφήνεις στην άκρη ή στην χειρότερη εκδοχή το κρύβεις σε κάποιο «ντουλάπι» είτε γιατί δεν έχεις διάθεση, είτε γιατί δεν μπορείς, είτε γιατί εξαρτάσαι από συγκεκριμένα συμφέροντα, είτε γιατί το να παραδεχθείς ότι πράγματι αυτό υπάρχει σου καταστρέφει την εικόνα που έχεις κτίσει για τον εαυτό σου.

Σε ότι αφορά το πρόβλημα που αναφέρεται ως «Τσιγάρο και Ναρκωτικά στα Σχολεία», διαλέξτε μόνοι σας ποια ή ποιες εκδοχές ταιριάζουν στην περίσταση. Αυτό βέβαια που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι το πρόβλημα αυτό είναι πραγματικό και υπαρκτό, έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις, αλλά κανείς απ’ όσους έχουν με το ένα ή άλλον τρόπο εμπλοκή, εξαιρούμενων των αρμόδιων διωκτικών αρχών, δεν το αναγνωρίζει ως τέτοιο θεωρώντας ότι είναι στην πράξη ανύπαρκτο ή τουλάχιστον έτσι θέλει να περνά στην κοινή γνώμη.

Ενίοτε βέβαια, κάποιος απ’ αυτούς, όταν το συγκεκριμμένο πρόβλημα παρουσιάζεται μπροστά του με δραματικό τρόπο, ξεσπά και στρέφεται κατά πάντων, της άπονης και αδιάφορης κοινωνίας, της απούσας πολιτείας, του εκπαιδευτικού συστήματος, των πολιτικών που είτε δεν νομοθετούν, είτε δεν πιέζουν για αυστηρότερες ποινές στους υπαίτιους, κλπ, ξεχνώντας φυσικά ότι μέχρι να του έλθει ο ουρανός σφοντύλι, ήταν ανεπιστέλλον μέλος αυτού του αδιάφορου κοινωνικού συστήματος.

Ας τα πάρουμε, όμως με την σειρά…

  • Παραδοχή πρώτη: Οι μαθητές της Β/θμιας (Γυμνάσιο και ΓΕΛ-ΕΠΑΛ) καπνίζουν (όχι όλοι βέβαια) και μάλιστα μέσα στις σχολικές εγκαταστάσεις. Ενίοτε η συνήθεια του καπνίσματος ξεκινά από τις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού.
  • Παραδοχή δεύτερη: Οι μαθητές εκτός από το κάπνισμα μεταπίπτουν και στην χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών και μάλιστα μέσα στο σχολείο.
  • Παραδοχή τρίτη: Μαθητές εμπορεύονται ναρκωτικά, -χάπια, κόκα, τσιγάρα με χασισέλαιο-, μέσα στα σχολεία.
  • Παραδοχή τέταρτη: «Ντίλερ», μεταφορείς και διανεμητές των ναρκωτικών ουσιών στους μαθητές και στα σχολεία είναι ημεδαποί ή αλλοδαποί μαθητές, κατά κανόνα ενήλικες με μικρή ή μηδενική ετήσια πρόοδο προκειμένου να παρατείνουν την παραμονή τους στο συγκεκριμένο σχολείο που δραστηριοποιούνται. Ενίοτε κι όταν οι «εσωτερικοί» ντίλερ απομακρύνονται με τον ένα ή άλλο τρόπο από το σχολείο που δραστηριοποιούνται, τον ρόλο τους αναλαμβάνουν εξωσχολικοί έφηβοι ή και ενήλικες που παραβρίσκονται έξω από την περίβολο του σχολείου.
  • Παραδοχή πέμπτη: Οι μαθητές που κάνουν χρήση ομαδοποιούνται σε «σκληρά» γρούπ  επιρροής και επιβολής ισχύος, που υπερασπίζονται την περιοχή τους από άλλες ομάδες του ίδιου είδους και ταυτόχρονα ασκούνται στο «Μπούλιγκ» μαθητών που αντιδρούν ή δεν συμμετέχουν ή δεν ανέχονται τις κινήσεις τους, εντός και εκτός σχολείου, ακόμη και σε ημέρες που αυτό δεν λειτουργεί.
  • Παραδοχή έκτη: Οι μαθητές που πρωτομπαίνουν σ’ αυτές τις ομάδες επιρροής, είναι κατά κανόνα τα πρωτάκια του Λυκείου, «χειραγωγούνται» σε σημείο που γίνονται γενίτσαροι και ορισμένοι απ’ αυτούς κάνουν όλη την διαδρομή μέχρι τέλος. Το τυράκι είναι το εύκολο χρήμα που αποκτούν εξ’ απαλών ονύχων.
  • Παραδοχή έβδομη: Οι εκπαιδευτικοί κάνουν ότι δεν βλέπουν, συνήθως για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, ενίοτε και από φόβο  μην μπλέξουν σε δυσάρεστες καταστάσεις. Ενίοτε ορισμένοι απ’ αυτούς χρησιμοποιούν αυτές τις ομάδες επιρροής προκειμένου να δημιουργήσουν δυσάρεστες καταστάσεις για τους Διευθυντές των σχολείων, όπως καταλήψεις, καταγγελίες, κλπ. ή να τους ποδηγετήσουν στις απαιτήσεις τους.
  • Παραδοχή όγδοη: Οι Διευθυντές των Σχολείων, συνήθως αποφεύγουν να εμπλακούν, είτε από φόβο, είτε για να διατηρήσουν επιφαινόμενη ήρεμη σχολική ζωή, είτε γιατί αδιαφορούν παντελώς για όλους και για όλα. Όσοι δε προσπαθούν να βάλουν τάξη, βρίσκουν τις περισσότερες φορές τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, είτε αδιάφορους, είτε απέναντί τους.
  • Παραδοχή ένατη: Οι Διευθυντές Εκπαίδευσης και το Υπουργείο Παιδείας, αγνοούν επιδεικτικά και συνειδητά το πρόβλημα, που αλλιώς θα πρέπει να λύσουν λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα.
  • Παραδοχή δέκατη: Οι διωκτικές αρχές προσπαθούν και κάνουν κατά το δυνατόν το καθήκον τους, ειδικά δε αν κλιθούν από εκπαιδευτικούς παράγοντες, εκκαθαρίζοντας έστω και προσωρινά τον περίγυρο των σχολείων από τους «ντίλερ».
  • Παραδοχή ενδέκατη: Το δικαιικό σύστημα είναι ατελές και υπερβολικά επιεικές, με αποτέλεσμα οι «ντίλερ» και τα βαποράκια, να μην παραμένουν εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων και να επανέρχονται άμεσα ή σχεδόν άμεσα  στο πεδίο της επικερδούς δραστηριότητάς τους.
  • Παραδοχή δωδέκατη: Οι γονείς, δεν δέχονται την πραγματικότητα, δεν συνεργάζονται με το σχολείο και τις αρμόδιες αρχές και ενίοτε καταφεύγουν σε ανώτερες πολιτικές, δημοτικές ή εκκλησιαστικές αρχές για την στήριξη, προστασία και «υπεράσπιση» των τέκνων τους που κατ’ αυτούς διαβάλλονται.
  • Παραδοχή δέκατη τρίτη: Οι Ενώσεις και Ομοσπονδίες Γονέων, απλώς σώζουν τον πλανήτη από την κλιματική αλλαγή  και ενίοτε τους ουρακουτάγκους της Ινδονησίας (Νήσος Βόρνεο).
  • Παραδοχή δέκατη τέταρτη: Συνολικά Κοινωνία, Εκπαιδευτική Κοινότητα, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτεία, δείχνουν να αγνοούν το πρόβλημα και μένουν μόνο σε εκ των υστέρων πυροσβεστικές δράσεις, αντί για πρόληψη που σταδιακά θα το εξαλείψει ξεριζώνοντας τις ρίζες του.

Ας πάψει πλέον η Πολιτεία να κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί…

Στις 6η Μαρτίου 2019, ημέρα που έχει ορισθεί ως «πανελλήνια ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού» ο πολύς κος Γαβρόγλου, αναμορφωτής κι αυτός του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, μίλησε για τον ενδοσχολικό εκφοβισμό, δηλώνοντας:

«Ο ενδοσχολικός εκφοβισμός συνδέεται με τον ρατσισμό, την ομοφοβία, κάθε είδους ανισότητες, την κανονικοποίηση της βίας και της ρητορικής του μίσους. “Η απάντηση στην εξάπλωση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι το δημοκρατικό και συμπεριληπτικό σχολείο” Ο ενδοσχολικός εκφοβισμός και η θυματοποίηση, φαινόμενο που γίνεται πλέον ορατό στις ανησυχητικές διαστάσεις του σε πολλές χώρες, δεν αποτελεί μόνο εκπαιδευτικό αλλά και κοινωνικό πρόβλημα».

Κι όμως, για άλλη μία φορά, ο πρώην πλέον υπουργός είχε μιλήσει κυρίως για τα ΜΜΕ, κρύβοντας το πραγματικό πρόβλημα κάτω από το χαλί, κι αυτό γιατί θα έπρεπε να παραδεχθεί ότι το πραγματικό πρόβλημα που έχει ενσκύψει πλέον σαν σαρκοβόρα επιδημία στα σχολεία κυρίως της Β/θμιας είναι τα ναρκωτικά, ανεξάρτητα αν οι εμπλεκόμενοι, εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές και Διευθυντές σχολείων, σιωπούν ο καθένας για δικούς του λόγους, με την ιδιαιτερότητα ότι η εκπαιδευτική κοινότητα νιώθει ανυπεράσπιστη και χωρίς βοήθεια στο έλεος των πολύ δύσκολων συνθηκών στις οποίες εργάζεται και βιώνει.

Αρκεί μία απλή έρευνα ανάμεσα στους Διευθυντές Σχολείων και τους εκπαιδευτικούς, κυρίως δε των επονομαζόμενων δύσκολων, όχι γεωγραφικά, αλλά από πλευράς σύνθεσης μαθητικού δυναμικού, όπως ΕΠΑΛ, Εσπερινά, κλπ, για να συμπεράνει, με στοιχεία μάλιστα ότι ο «ενδοσχολικός εκφοβισμός» δεν είναι παρά το βασικό εργαλείο των «εμπόρων» και των εσω-μικροεμπόρων, για το ποιος θα κυριαρχήσει μέσα στον σχολικό μικρόκοσμο κάθε σχολικής μονάδας.

Το στρεβλό της υπόθεσης είναι ότι η Πολιτεία και δει το Υπουργείο Παιδείας, όχι μόνο δεν θέλει να δει το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσει, αλλά αντίθετα με τα μέτρα που έχει πάρει υποβοηθά στην μεγέθυνση και συντήρηση του προβλήματος.

Καφέ έξω από την είσοδο των σχολείων, ανεξέλεγκτα κυλικεία σε χαοτικού μεγέθους σχολικά συγκροτήματα, ενήλικες μαθητές ανάμεσα σε μικρής ηλικίας παιδιά στο όνομα των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, η παροχή δεύτερων και τρίτων «ευκαιριών» σε βαριάς μορφής παραβατικές πράξεις, η σκόπιμη φοίτηση σκληρών παραβατικά μαθητών επί διετίες και τριετίες στην ίδια τάξη, η αποσιώπηση πράξεων μαθητών χαρακτηρισμένων με όλες τις διατάξεις του περί ουσιών του ποινικού κώδικα, κλπ, συνθέτουν το παζλ, που το υπουργείο Παιδείας είτε ενισχύει, με τις εκάστοτε διατάξεις και εγκυκλίους, είτε δεν θέλει να λαμβάνει υπόψη, αφήνοντας τη εκπαιδευτική κοινότητα να βγάλει τα φίδια από τις τρύπες τους, ενίοτε λοιδορώντας την γιατί παρουσιάζεται ανήμπορη.

Τα πειστήρια πολλά. Αρκεί μία απλή εντολή του Υπουργείου για την συγκέντρωση από τα οικεία Τμήματα της ΕΛ.ΑΣ., για τις προσαγωγές, κλίσεις για συστάσεις, συλλήψεις, αναφορές επεισοδίων, συμμετοχής εξωσχολικών σε καταλήψεις, με αφορμή και αίτια την διάθεση «ουσιών» και η μεγάλη εικόνα θα είναι πολύ αποκαλυπτική.

Εκφοβισμός, δεν είναι η αιώνια διαπάλη προσωπικοτήτων μεταξύ μαθητών. Αυτή διαχρονικά και στους αιώνες τους άπαντες είναι η διεργασίες σφυρηλάτησης προσωπικοτήτων, απογαλακτισμού εφήβων, υπέρβασης της λανθασμένα καλλιεργούμενης από τους γονείς αγοραφοβίας, αποδοχής των ιδιαιτεροτήτων, καλλιέργειας του αμοιβαίου σεβασμού  κοινωνικοποίησης των μαθητών και ανάδειξης ηγετικών χαρακτηριστικών.

Σε ότι αφορά τη Πολιτεία  είναι εκπληκτικό ότι στα πλαίσια του νέου αντικαπνιστικού νόμου, όρισε πρόστιμο 10.000 ευρώ για όσους πουλούν καπνικά προϊόντα σε ανήλικους, αλλά δεν έχει ορίσει κάτι ανάλογο για όσους πωλούν πάλι σε ανήλικους, ναρκωτικές και γενικά εξαρτησιογόνες ουσίες. Αντίθετα, για τους τελευταίους απλώς προβλέπονται από τον ποινικό κώδικα ποινές-χάδια, έτσι για να σωφρονισθούν και επιστρέψουν ακέραιοι στην κοινωνία!!!, όπου συνεχίζουν να εξασκούν την τέχνη τους ως πωλητές…

Η πολιτική και κοινωνική υποκρισία και αναλγησία σε όλο το μεγαλείο της. Εκτός βέβαια της περίπτωσης που η ηγέτες της χώρας έχουν εκπονήσει κάποιο μυστικό σχέδιο για να λύσουν μία  και δια παντός το πρόβλημα. Έ τότε θα ζητήσουμε συγνώμη για τα «ανομήματά» μας και την αμφισβήτησή μας προς αυτούς.

Εδώ, η στήλη δανείζεται τα λόγια ενός πολύ συνετού ανθρώπου, όχι διάσημου κατά την νεοελληνική έννοια, του κου Δημήτρη Παπαδόπουλου, Βετεράνου διεθνή καλαθοσφαιριστή (Ηρακλής & ΑΕΚ) και Ιατρού, Διδάκτωρα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, σε απόσπασμα από άρθρο του για   αθλητικό θέμα στην ιστοσελίδα to10.gr:

«…. κύριοι, ποιος μπορεί να αψηφήσει, να παραβλέψει τους νόμους της φύσης; Δεν υπάρχει αφθαρσία. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Ακμή και παρακμή. Για όλα υπάρχει αρχή και τέλος. Δυστυχώς, όμως, στη ζωή τις μεταβολές, όσο και μεγάλες να είναι, τις αντιλαμβάνονται καλύτερα από αυτούς που τις υφίστανται, οι παρατηρητές. Αυτοί που είναι έξω από τα πράγματα… Είναι εκείνοι που οφείλουν να κινητοποιηθούν για την εξυγίανση μιας κατάστασης, που όλο και περισσότερο, -φυσιολογικά-, ακολουθώντας τους νόμους της ζωής, παρακμάζει.

Ζούμε πλέον σε μια διαφορετική εποχή, στην οποία η κοινωνία και οι άνθρωποι έχουν βιώσει μεγάλες μεταβολές και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν επιδράσει ισχυρά, κυρίως θετικά, αλλά και αρνητικά, στην επικοινωνία, την υγεία, την εκπαίδευση, το εμπόριο, τις διεθνείς σχέσεις, την πολιτική, τον αθλητισμό και γενικότερα την εξέλιξη του ατόμου, της ομάδας, της κοινωνίας και των κρατών.

Εκείνοι που αρνούνται ή αδυνατούν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις και τις μεταβολές, που κυρίως η τεχνολογία και οι επιστήμες έχουν επιβάλλει, είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι αποτυγχάνουν και θα συνεχίσουν να αποτυχαίνουν στο οποιοδήποτε εγχείρημα…».

Δεν θα επεκταθούμε άλλο στο σημερινό σημείωμα, αυτό θα το κάνουμε σε επόμενο άρθρο. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι «ντίλερ», αλλά και τα «συμβάντα» στα σχολεία είναι πάρα πολλά και μπορούν να γεμίσουν σελίδες και σελίδες. Όπως επίσης και τα «κόλπα» που χρησιμοποιούν εκπαιδευτικοί, γονείς και Διευθυντές για να κρύψουν τα σκ@τ@ κάτω από το χαλί της αδιαφορίας και γιατί όχι της απόκρυψης. Σε επόμενο σημείωμα λοιπόν…

—————————

Υ.Γ.1: Κατ’ αρχή θα πρέπει να πούμε ότι το φαινόμενο των ναρκωτικών στα σχολεία δεν ευδοκιμεί σε όλα και σε όλες τις περιοχές της χώρας. Αυτοί που την πληρώνουν είναι όσοι ζούν και εργάζονται σε αστικές περιοχές  με έντονη ανεργία, ιδίως των νέων, όπως και σε περιοχές που οι κάτοικοί τους έζησαν βιαία την μνημονιακή κρίση.

Ακόμη δεν είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί αυτής της κατηγορίας και ούτε όλοι οι Διευθυντές αδιάφοροι, όπως σε όλα τα πράγματα και σε όλες τις καταστάσεις, πάντα υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις. Κι αυτούς τιμούμε με το παρόν σημείωμα. Οι υπόλοιποι ας κοιταχθούν στον καθρέπτη τους, αν και γνωρίζουμε τι θα πουν… «εξυπνάκια»…

————————

Υ.Γ.2: Μπορεί να θεωρούμαστε αιρετικοί, να μην έχουμε συμπάθειες, ορισμένοι που ουδέποτε τους έχουμε κατονομάσει, αν και «κότες», να απειλούν ότι θα μας σωφρονήσουν χειροπρακτικώς, μπορεί τα γραφτά μας να αναμοχλεύουν τις ήρεμες λάσπες που όλοι πατούν και τα συνεφάκεια στα οποία ζούν, θα συνεχίσουμε, όμως, να γράφουμε όσα θεωρούμε κακώς κείμενα. Όποιος έχει αντίθετη άποψη, ας καταθέσει τα στοιχεία του και εμείς εδώ είμαστε να τα δημοσιεύουμε. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…

Δείτε στην συνέχεια το επικαιροποιημένο σημείωμα για το πρόβλημα των ναρκωτικών στα σχολεία και αναλογιστείτε που πάει το εκπαιδευτικό σύστημα και κυρίως πως εξελίσσεται η εκπαιδευτική και όχι μόνο κοινότητα…

Η συνέχεια στην πηγή (κλικ εδώ)

Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *